„Jestem spadkobiercą wiary, tradycji i obyczajów moich dziadków.
Czuję ciężar ojcowizny – polskich cnót, grzechów i słabości.

Omijając „śmietnik cywilizacji”, szukam cech
świadczących o odrębności i wyjątkowości
naszej kultury.

Odkąd pamiętam, rzeka była wszechobecna zawsze. Była symbolem życia i niemym świadkiem przemijania.

W jej lustrze piękno pór roku mieszało się z trwogą, z symbolem bezkresnej władzy nad rytmem upływającej młodości, zmieniła się w inspirację, inkubator dla fantazji, w którym dojrzała malarska indywidualność. (…) nie mogę zatrzymać czasu inaczej, niż obrazem.

W szacunku do tradycji i historii malarstwa polskiego, w konfrontacji z osobistymi doświadczeniami i przemyśleniami powstał właśnie